×

हिंदू-मुस्लीम दंगली व ब्राम्हण्यवादी

Published On :    9 Aug 2022
साझा करें:

बाबरी मशिद-राम मंदिर हा भावनिक श्रद्धेचा विषय उकरून काढला. या प्रश्‍नावर ब्राम्हण्यवाद्यांनी बहुजनांच्या भावना इतक्या पेटविल्या व चेतविल्या की देशभर जातीय दंगलीचा आगडोंब उसळला. त्याची परिणिती शेवटी १९९२ साली बाबरी मशीदीचा विध्वंस होण्यात झाली.



मी मूळचा कोल्हापूर जिल्ह्यातील कागल गावचा. १९६० आणि ७० च्या दशकात मी विद्यार्थीदशेत असताना देशातील बहुतेक भागात, विशेषत: मध्य व उत्तर भारतात व महाराष्ट्रात वेळोवेळी हिंदू-मुस्लीम दंगली व्हायच्या. त्यासंबंधीच्या भडक बातम्या वर्तमानपत्रात यायच्या. या भडक बातम्यांमुळे इतर ठिकाणीही जातीय तणाव निर्माण व्हायचा. पण याला कोल्हापूर जिल्हा अपवाद होता. त्याला कारण म्हणजे कोल्हापूर संस्थानचे छत्रपती शाहूजी महाराज यांची धार्मिक, सामाजिक, आर्थिक व शैक्षणिक पुरोगामी धोरणे व त्याचा जनतेवर असलेला जबरदस्त पगडा. त्यामुळे मला व माझ्या पिढीतील कोल्हापुरातील तरूणांना जातीय दंगलीची झळ पोहची नव्हती व त्याचे गांभार्य समजले नव्हते.
मी १९७६ साली पोलीस सेवेत रूजू झालो. माझी महाराष्ट्रातील अनेक जिल्ह्यात पोलीस अधिक्षक, पोलीस उपमहानिरीक्षक, पोलीस महानिरीक्षक अशा पदांवर नेमणूक झाली. त्या प्रत्येक ठिकाणी मला हिंदू-मुस्लीम तणावाचा अनुभव आला. जातीय दंगली म्हणजे काय, त्या कशा होतात, कशा पसरतात किंवा पसरविल्या जातात याचा अनुभव येऊ लागला. ज्यावेळी जातीय तणाव होत असे किंवा जातीय दंगली होत असत त्यावेळी मी त्यांच्याकडे फक्त पोलीसाच्या दृष्टीने न पाहता सामाजिक दृष्टीने पाहत असे. या दंगली कशा उद्भवतात, त्यांचा कोणाला फायदा होतो, त्याचे राजकीय व सामाजिक काय परिणाम होतात वगैरे बाबींचा मी अभ्यास करत असे.
अनेक शहरातील अनेक जातीय घटनांचा अभ्यास केल्यानंतर माझ्या लक्षात आले की, जातीय दंगली या अचानक उद्भवत नाहीत िंकंवा आपोआप पसरत नाहीत, तर त्यासाठी एक गट सतत कार्यरत असतो व तो गट म्हणजे ब्राम्हण्यवादी गट. माझ्या लक्षात आले की हे ब्राम्हण्यवादी लोक खोटा इतिहास लिहून आरएसएसच्या शाखांमधून खोटा प्रचार करून व वर्तमानपत्रात भडक व खोट्या बातम्या देऊन हिंदू-मुस्लीम तणाव निर्माण करतात. तो तणाव धुमसत ठेवण्याचा सतत प्रयत्न करतात. एखादी जातीय दंगल झालीच तर त्याच्या भडक बातम्या देऊन ती लवकरात लवकर आटोक्यात येणार नाही, उलट इतरत्रही पसरेल याचा प्रयत्न करतात. हा फक्त माझाच अनुभव नव्हता तर देशात ज्या मोठ-मोठ्या दंगली झाल्या व त्यांच्या ज्या न्यायालयीन चौकशा झाल्या, त्यामध्येसुद्धा ही बाब अधोरेखित झाली होती.
मग मी विचार करू लागलो की ब्राम्हण्यवादी मुसलमानांचा इतका द्वेष का करतात? ते मुसलमानांच्या इतके विरूद्ध का आहेत? मुघलकालीन व मध्ययुगीन इतिहासात यासंबंधीचे एखादे कारण सापडते काय हे पाहण्यासाठी मी त्या काळातील मुस्लीम व ब्राम्हण यांच्या परस्पर संबंधांचा अभ्यास करू लागलो. तेव्हा माझ्या लक्षात आले की त्या काळात ब्राम्हण मुस्लीमांचा द्वेष तर करीत नव्हतेच उलट त्यांचे मुस्लीमांशी अत्यंत जिव्हाळ्याचे संबंध होते. बहुतेक मुघल राजांच्या दरबारात प्रमुख सल्लागार ब्राम्हणच होते. अकबराच्या नवरत्नापैकी आठ रत्ने ब्राम्हण होती. इतकेच नव्हे तर औरंगजेबाच्या दरबारातही अनेक ब्राम्हण सरदार होते. त्यापैकी कोणीही मुस्लीम राजवटीविरूद्ध बंड पुकारल्याचे उदाहरण नाही. उलट मुघल बादशहांचा कारभार व्यवस्थित चालावा यासाठी ते मनापासून प्रयत्न करत होते. अगदी शेवटचा मुघल बादशाह बहादूर शाह जफर याच्या काळापर्यंत त्यांचे मुघलांची जिव्हाळ्याचे संबंध होते. १८५७ च्या बंडाच्यावेळी तात्या टोपे, झांशीची राणी वगैरे ब्राम्हणांनी बहादूर शाह जफरला आपला राजा म्हणून घोषित केले होते. म्हैसूरच्या टिपू सुलतानचे प्रमुख सल्लागार ब्राम्हणच होते.
मग ब्राम्हण मुसलमानांच्या उलट का झाले व कधीपासून याचा मी विचार करू लागलो. त्याचे उत्तर मला महात्मा जोतीराव फुले यांच्या परिवर्तनवादी चळवळीत सापडले. महात्मा फुलेंनी जनजागृती करण्यापूर्वी हिंदू समाजातील शुद्र व अतिशुद्र यांची अशी समजूत होती की त्यांचे जे आर्थिक, समाजिक, शैक्षणिक मागसालेपण आहे व त्यांना ज्या हाल-अपेष्टा सहन कराव्या लागत आहेत त्यासाठी त्यांचे पूर्वजन्मीचे पाप कारणीभूत आहे व पुढील जन्मी जर त्यांना असे कष्ट व हाल-अपेष्टा नको असतील तर त्यांना धर्मग्रंथात सांगितल्याप्रमाणे आपली कर्तव्य करीत राहिले पाहिजे. धर्मग्रंथ हे ईश्‍वरनिर्मित आहेत अशी ब्राम्हणांनी त्यांची समजूत करून दिली होती. त्यामुळे आपण जर त्याप्रमाणे वागलो नाही तर आपल्यावर देवाचा कोप होईल अशी त्यांना भीती वाटत होती. या धर्मग्रंथाप्रमाणे ब्राम्हणेतरांना शिक्षण घेण्याचा किंवा धनसंचय करण्याचा अधिकार नव्हता. त्यामुळे ते शिक्षण घेत नव्हते किंवा व्यापार-उद्योगही करीत नव्हते. परिणामत: शुद्र व अतिशुद्र पिढ्यानपिढ्या शैक्षणिक, आर्थिक व सामाजिकदृष्ट्या मागास राहिले होते.
१९ व्या शतकाच्या पूर्वी म्हणजे महात्मा फुले यांच्या पूर्वीसुद्धा काही समाजसुधारक होऊन गेले. पण ते जातीय व्यवस्थेच्या चौकटीत राहूनच समाजामध्ये सुधारणा करायचा प्रयत्न करायचे. महात्मा फुले हे पहिले समाजसुधारक होते की त्यांनी चौकट तोडली व जातीव्यवस्थेच्या बाहेर जाऊन जनतेची परिस्थिती बदलण्याचा प्रयत्न केला. त्यांनी जनतेला पटवून दिले की पूर्वजन्म, नंतरचा जन्म असे काही नाही, तुम्हांला या जन्मात जो त्रास, हाल-अपेष्टा आहेत त्याला तुमचे पूर्व जन्मीचे पाप वगैरे कारणीभूत नसून त्यासाठी ही विषमतावादी व अन्याय्य ब्राम्हण्यवादी व्यवस्था कारणीभूत आहे. हे धार्मिक ग्रंथ देवाने लिहले नसून ते ब्राम्हणांनीच लिहले आहेत. त्याद्वारे ते तुम्हांला हजारो वर्षापासून मागासले ठेवत आहेत. आपल्या विचारांचा प्रसार करण्यासाठी महात्मा फुले यांनी सत्यशोधक समाजाची स्थापना केली. अनेक पुस्तके, गाणी, पोवाडे वगैरे लिहिले. गावोगावी जाऊन सभा व मेळे घेतले.
महात्मा फुले यांचे विचार हळूहळू लोकांना पटू लागले व त्याचा महाराष्ट्रात आणि दक्षिणेकडे जोरदार प्रसार होऊ लागला. सत्यशोधक समाजाचा जसा प्रसार होऊ लागला तशी देशभरातील ब्राम्हणांत विशेषत: महाराष्ट्रातील ब्राम्हणांत घबराट पसरली. इंग्रज भारतातून निघून गेले तर बहुजनांच्या हाती सत्ता जाईल व ते आपल्यावर सूड उगवल्याशिवाय राहणार नाहीत अशी त्यांना भीती वाटू लागली. या भीतीमुळे ग्रामीण भागातील ब्राम्हण गावे सोडून शहरात येऊ लागले. बहुतेक पुण्याला आले व पुण्याच्या ब्राम्हणांनी त्यांना आश्रय दिला. पुण्यात प्रमुख ब्राम्हण नेत्यांच्या सतत बैठका होऊ लागल्या. यातून मार्ग काढण्यासाठी चर्चा सुरू झाली. अनेक बैठकानंतर ब्राम्हण वर्गातील काही नेत्यांच्या डोक्यातून एक अफलातून कल्पना निघाली. महात्मा फुले यांच्या सत्यशोधक चळवळीपासून बहुजनांचे लक्ष्य विचलित करण्याचा व बहुजनांच्या रोषापासून वाचण्याचा एकच मार्ग आहे व तो म्हणजे हिंदू-मुस्लीम वाद निर्माण करून हिंदू-मुस्लीम दंगली घडवून आणणे. प्रबोधनकार ठाकरे यांच्या मते टिळकांनी १८९२ पासून जो सार्वजनिक गणेशोत्सव सुरू केला त्यामागे हेच मुख्य कारण होते. १८९२-९३ सालातील केसरी स मराठाच्या अंकातील टिळकांचे लेख पाहिले असता प्रबोधनकारांच्या या म्हणण्याला पुष्टी मिळते. कारण या वर्तमानपत्रातून टिळक गणेश मिरवणुकीच्यावेळी मशिदीपुढे वाद्य वाजवण्यासाठी हिंदू तरूणांना चिथावणी देत होते.
याचा परिणाम व्हायचा तोच झाला. १८९३ मध्ये मुंबईमध्ये गणेशोत्सवाच्या काळात एक छोटी दंगल झाली. टिळकांनी केसरीमध्ये या दंगलीच्या इतक्या भडक बातम्या दिल्या की त्याचा परिणाम म्हणून पुण्यात फार मोठी दंगल झाली. त्यामध्ये १६० लोक मृत्युमुखी पडले. ही ठरवून केलेली दंगल होती. या दंगलीला देशातील पहिली नियोजनबद्ध दंगल म्हणता येईल.
यापूर्वी देशात हिंदू-मुस्लीम दंगली झाल्या नव्हत्या असे नाही. संपूर्ण देशात कित्येक शतकात फक्त ८ मोठ्या दंगली झाल्या होत्या. पण त्या तत्कालीन कारणावरून झालेल्या होत्या. त्या घटना घडलेल्या भागापुरत्याच मर्यादित राहिल्या होत्या. पण १८९३ ची पुण्याची दंगल ही ठरवून केलेली दंगल होती. ती आटोक्यात येऊ नये व त्याचा इतरत्र प्रसार व्हावा म्हणून ब्राम्हण्यवादी वर्तमानपत्रे जाणीवपूर्वक प्रयत्न करीत होती. अशा दंगलींचा ब्राम्हणांनी अपेक्षा केल्याप्रमाणेच परिणाम होऊ लागला व सर्वसामान्य लोक हजारो वर्षापासून ब्राम्हण्यवाद्यांनी केलेला अन्याय विसरून मुसलमानांना आपला शत्रू मानू लागले. बहुजनांना या विषयाचा विसर पडू नये म्हणून ब्राम्हण्यवादी लोक प्रत्येक ६-८ महिन्याला वेगवेगळ्या ठिकाणी अशा दंगली घडवू लागले. त्यांना आपल्या वर्तमानपत्रातून भडक प्रसिद्धी देऊ लागले. त्यामुळे त्या आटोक्यात न येता पसरू लागल्या. शेजारच्या राज्यातही गणेशोत्सवाच्या काळात हिंदू-मुस्लीम दंगली होऊ लागल्या. कारण टिळकांनी गुजरात, कर्नाटक, मध्य प्रदेश वगैरे राज्यात जाऊन सार्वजनिक गणपती सुरू करण्याबद्दल जाणीवपूर्वक प्रयत्न केले होते.
अशा दंगली होत असताना ब्राम्हण्यवादी लोकांच्या लक्षात आले की दंगलीमुळे फक्त बहुजनांचे लक्ष्य ब्राम्हण्यवाद्यांच्या षड्यंत्रापासून दूर जाते असे नाही तर एससी व बहुजन तरूण ब्राम्हण्यवाद्यांच्या मागे येतात. त्यांच्या दृष्टीने ही अत्यंत महत्वाची बाब होती. त्याचा त्यांनी संपूर्ण फायदा करून घेतला. त्यांनी १९२५ मध्ये आरएसएसची स्थापना करून त्यांच्या हजारो शाखेद्वारे मुस्लीम द्वेष पसरवण्याचे काम केले. तसेच त्यांनी हिंदू-मुस्लीमांचा खोटा इतिहास लिहून बहुजन तरूणांना भडकविण्याचे काम केले.
हिंदू-मुस्लीम तणाव वाढला की बहुजन ब्राम्हण्यवाद्यांचे मागे जातात, या बाबीचा त्यांनी राजकीय लाभ उठवण्याचा निश्‍चय केला. जे बहुजन तरूण मुस्लीमांविरूद्ध भडकाऊ भाषणे करतील व मुस्लीमांविरोधात आक्रमक भूमिका घेतील त्यांना आरएसएसमध्ये व ब्राम्हणवादी राजकीय पक्षात (पूर्वीचा जनसंघ व आताची भारतीय जनता पार्टी) महत्वाची पदे देऊन त्यांचे मनोबल वाढविण्यास त्यांनी सुरूवात केली. जो बहुजन नेता जास्तीत जास्त हिंदू-मुस्लीम तणाव निर्माण करेल त्याला संघटनेत व पक्षात पदोन्नती मिळू लागली. अशा नेत्यांच्या आज्ञा पाळण्याच्या व त्यांना महत्व देण्याचे नाटक करण्याच्या सूचना ब्राम्हण तरूणांना देण्यात आल्या. त्यानुसार ते त्यांना महत्व देण्याचे नाटक करू लागले. त्यामुळे या बहुजन नेत्यांना आपण खरोखरच मोठे झालो असे वाटू लागले. मुस्लीमांविरोधात अधिकाधिक आक्रमक होण्यासाठी बहुजन नेत्यांमध्ये स्पर्धा सुरू झाली. त्याचा परिणाम म्हणून राज्यात व देशात हिंदू-मुस्लीम तणाव वाढत गेला व अनेक मोठ्या दंगली झाल्या. या दंगलींमध्ये दोन्ही समाजाची मोठ्या प्रमाणात जिवीत व वित्तहानी होत होती. पण त्याची ब्राम्हण्यवाद्यांना चिंता नव्हती. दंगलींमध्ये बहुजन मुले गुंतून राहतात याचा त्यांना आनंद होता. अशा प्रत्येक दंगलीनंतर ब्राम्हणवाद्यांना त्याचा राजकीय फायदा होऊ लागला. जातीय दंगली त्यांच्यासाठी जणू जादूची कांडीच ठरली.
ब्राम्हण्यवाद्यांच्या डावपेचांना प्रत्युत्तर देण्यासाठी दुसरी कोणतीही धर्मनिरपेक्ष संघटना किंवा पक्ष अस्तित्वात नसल्याने आरएसएस व भाजपाने या हिंदू-मुस्लीम जादूच्या कांडीचा पुरेपूर उपयोग करून घेतला आणि अनेक राज्यात सत्ता काबीज केली. त्यानंतर ते केंद्रात सत्ता काबीज करण्याच्या कामाला जोमाने लागले. त्याचाच एक भाग म्हणून त्यांनी बाबरी मशिद-राम मंदिर हा भावनिक श्रद्धेचा विषय उकरून काढला. या प्रश्‍नावर ब्राम्हण्यवाद्यांनी बहुजनांच्या भावना इतक्या पेटविल्या व चेतविल्या की देशभर जातीय दंगलीचा आगडोंब उसळला. त्याची परिणिती शेवटी १९९२ साली बाबरी मशीदीचा विध्वंस होण्यात झाली. त्याचा भाजपाला अपेक्षेप्रमाणष फायदा झाला व त्यानंतरच्या लोकसभा निवडणुकीत भाजपा हा ब्राम्हण्यवादी पक्ष केंद्रात सत्ता मिळविण्यात यशस्वी झाला. याला ब्राम्हण्यवाद्यांच्या धर्मांध राजकारणाचा परिपाक म्हणता येईल.
पुढे २००२ ची गुजरात दंगल झाली, त्यामध्ये जवळजवळ २ हजार मुस्लीम मारले गेले. लाखो बेघर झाले. गुजरात दंगलीमुळे भारताची जगभर बदनामी झाली. ही दंगल जाणीवपूर्वक वाढू देण्यासाठी गुजरातचे तत्कालीन मुख्यमंत्री नरेंद्र मोदी, जे आरएसएसचे प्रचारक होते, जबाबदार आहेत अशी सर्वांची खात्री झाली. अनेक राष्ट्रांनी नरेंद्र मोदींना त्यांच्या देशात येण्यास बंदी घातली. यानंतर मात्र ब्राम्हण्यवाद्यांनी आपली कार्यपद्धती बदलली व दंगली घडविण्याबरोबरच मुस्लीमांना दहशतवादी ठरविण्यास सुरूवात केली. त्यासाठी त्यांनी एक देशव्यापी कट रचला.
आरएसएसमधील कट्टर ब्राम्हण्यवाद्यांनी २००३ साली अभिनव भारत या संघटनेची स्थापना केली. त्यांचा मुख्य उद्देश हिंदू राष्ट्राच्या नावाखाली ब्राम्हण्यवादी राष्ट्र निर्माण करणे हा होता. त्याचे सर्वेसर्वा आर्मीच्या गुप्तचर विभागातील ले.कर्नल प्रसाद पुरोहित हे होते. ते आर्मीतील आरडीएक्स चोरून देशभरातील ब्राम्हण्यवादी संघटनांच्या तरूणांना देत होते. त्यांना बॉम्ब बनविण्याचे व स्फोट करण्याचे प्रशिक्षण देऊन देशभरत बॉम्बस्फोट करण्यास प्रवृत्त करत होते. या ब्राम्हण्यवादी तरूणांनी २००३ ते २००८ या काळात असे अनेक स्फोट केले. पण ब्राम्हण्यवाद्यांचे संपूर्ण नियंत्रण असलेली गुप्तचर यंत्रणा आयबी व त्यांच्या हाताखालील बाहुले असलेली राज्यातील दहशतवादीविरोधी तपास पथके यांनी या सर्व स्फोटांसाठी मुस्लीम संघटनांना जबाबदार धरून अनेक निरपराध मुस्लीमांना अटक केली. ब्राम्हण्यवादी मीडियाने त्याला भरपूर प्रसिद्धी दिली. त्यामुळे संपूर्ण मुस्लीम समाज बदनाम झाला.
सप्टेंबर २००८ मध्ये अशाच प्रकारचा स्फोट मालेगावमध्ये झाला. पण त्यावेळी महाराष्ट्राच्या दहशतवादी विरोधी पथकाचे प्रमुख असलेले हेमंत करकरे यांनी अत्यंत प्रामाणिकपणे व पारदर्शीप्रमाणे या स्फोटाचा तपास केला. त्यासाठी जबाबदार असलेल्या अभिनव भारतच्या ले.कर्नल पुरोहित, साध्वी प्रज्ञा सिंग यांच्यासह अनेक ब्राम्हण्यवाद्यांना अटक केली. इतकेच नव्हे तर त्यांनी पूर्वीचेही सर्व स्फोट ब्राम्हण्यवादी संघटनांनीच केले होते असा निष्कर्ष काढला आणि ब्राम्हण्यवाद्यांचा देशव्यापी देशद्रोही कटाचा पर्दाफाश केला. या कटात सामील असणार्‍या देशभरातील अनेक प्रतिष्ठित समजल्या जाणार्‍या ब्राम्हण्यवाद्यांना ते अटक करणारच होते, पण तोपर्यंत २६/११ चा मुंबई अतिरेकी हल्ला झाला व त्यामध्ये आयबी, ब्राम्हण्यवादी संघटना व मुंबई पोलीसमधील काही ब्राम्हण्यवादी अधिकार्‍यांनी कट रचून हेमंत करकरेंची हत्या केली.
करकरेंच्या तपासामुळे भारतातील मुस्लीमांना जरी थोडासा दिलासा मिळाला असला तरी १२५ वर्षापासून होत असलेल्या हिंदू-मुस्लीम दंगली व त्यांचे चुकीचे वार्तांकन, २००२-२००३ पासून ब्राम्हण्यवाद्यांनी घडवलेले बॉम्बस्फोट व त्यामध्ये मुस्लीमांची केलेली बदनामी. अलीकडच्या काळात जाणीवपूर्वक पसरविला जाणारा मुस्लीम द्वेष या सर्वांचा एकत्रित परिणाम मुस्लीम मनावर झाला. संपूर्ण मुस्लीम समाजाची सर्वच बाबतीत पिछेहाट झाली. सच्चर कमिशनच्या अहवालानुसार आज मुस्लीम समाज एससी व एसटीपेक्षाही मागासलेला आहे. माझ्या मते मुस्लीम समाज फक्त सामाजिक, आर्थिक व शैक्षणिकदृष्ट्या मागासलेला नसून त्याचे मानसिक खच्चीकरण झालेले आहे. त्यामध्ये कमालीचा न्यूनगंड आलेला आहे. इतकेच नव्हे तर त्याला एका अनामिक भीतीने ग्रासले आहे. काहीतरी अघटित घडेल किंवा घडविले जाईल व देशात आगडोंब उसळेल अशी त्यांना भीती वाटते. देशातील सध्याची परिस्थिती पाहता ही भीती अनाठायी नाही. मुस्लीमांच्या या अनास्थेला ब्राम्हण्यवाद्यांची बहुजन हिंदूंना कायमस्वरूपी बौद्धीक गुलामगिरीत ठेवण्याची धडपड कारणीभूत आहे. हिंदू-मुस्लीम वाद कायम पेटत ठेवून ते एका दगडात दोन पक्षी मारत आहेत. आपले बहुजनांवरचे नियंत्रण पक्के करीत आहेत व मुस्लीमांचे सर्वच बाबतीत खच्चीकरण करीत आहेत.
ही परिस्थिती जर बदलायची असेल तर ब्राम्हण्यवाद्यांच्या ताब्यात असलेल्या दोन प्रमुख संस्था आपल्याला काढून घ्याव्या लागतील. त्या म्हणजे देशातील सर्वात महत्वाची गुप्तचर यंत्रणा आयबी व जनमत तयार करणारी प्रसार माध्यमे. स्वातंत्र्यपूर्व काळापासून आयबी ब्राम्हण्यवाद्यांनी काबीज केलेली आहे. केंद्र शासनाची सुरक्षाविषयक धोरणे आयबीच्या सल्ल्यानेच ठरतात. त्यामुळे त्यांचे अप्रत्यक्षपणे न्यायालयासह सर्वच लोकशाही संस्थांवर नियंत्रण असते. हीच बाब प्रसार माध्यमांबाबत आहे. अगदी सुरूवातीपासून प्रसार माध्यमांवर ब्राम्हण्यवाद्यांचे वर्चस्व आहे. माध्यमांचे मालक जरी इतर जातीचे व वार्ताहर जरी बहुजन असले तरी सर्व प्रमुख माध्यमांचे संपादकीय विभाग आजसुद्धा ९० टक्के ब्राम्हण्यवाद्यांच्या ताब्यात आहेत. त्याद्वारे ते गल्लीपासून दिल्लीपर्यंतच्या राजकीय नेत्यांवर व शासन यंत्रणेवर नियंत्रण ठेवू शकतात.
या संस्था तर ताब्यात घेणे आवश्यक आहेच, पण ब्राम्हण्यवादी व्यवस्था बदलासाठी चळवळीचीही आवश्यकता आहे. अशा चळवळी झाल्या नाहीत अशा नाही. पण त्या यशस्वी झाल्या नाहीत. त्यासाठी अनेक कारण आहेत. सातत्याचा अभाव, मर्यादित व्याप्ती व चळवळीच्या नेत्यांच्या राजकीय महत्वाकांक्षा ही प्रमुख कारणे आहेत. त्याशिवाय ब्राम्हण्यवाद्यांनी चळवळीत केलेली घुसखोरी हे एक महत्वाचे कारण आहे. स्वत:ला पुरोगामी व धर्मनिरपेक्ष म्हणवून घेणार्‍या ब्राम्हण्यवाद्यांनी परिवर्तनवादी संघटनांत घुसखोरी केली व त्या हायजॅक केल्या. त्यांनी कळत-नकळत त्या संघटनांना एक परीघ आखून दिला. या संघटनातील बहुजन नेत्यांना वाटत राहिले की आपण चळवळ करीत आहोत, पण प्रत्यक्षात ते ब्राम्हण्यवाद्यांनी आखून दिलेल्या परिघातच काम करीत होते. काहींना या परिघाची जाणून होऊनसुद्धा ते बाहेर जाण्याचे धाडस करीत नव्हते. कारण बहुतेकांना राजकीय महत्वाकांक्षा होती. आपण मर्यादा ओलांडली तर ब्राम्हण्यवादी प्रसार माध्यमे आपल्याला वाळीत टाकतील अशी त्यांना भीती होती. ब्राम्हण्यवादी व्यवस्था बदलणे तेव्हाच शक्य आहे आपण प्रसिद्धी, कौतुक, पुरस्कार, राजकीय महत्वाकांक्षा वगैरे यांचा विचार न करता परिघाच्या बाहेर जाऊन कृती करू आणि ब्राम्हण्यवाद्यांच्या ताब्यात असलेल्या गुप्तचर यंत्रणा व प्रसार माध्यमे ताब्यात घेऊ.

एस. एम. मुश्रीफ
माजी पोलीस महानिरीक्षक, महाराष्ट्र राज्य.

संपर्क करा

आपल्याकडे असलेली महत्वाची महािती, लेख, ऑडियो, व्हिडीयो तसेच काही सुचना आपण आम्हाला खालील ई-मेल वर पाठवू शकतां.:

email : news@mulniwasinayak.com

MN News On Facebook

लोक​प्रिय
सत्यशोधनाची १५० वर्षे..
थयथयाट करणार्‍या खासदार नवनीत राणांविरोधात अजामीनपात्
राज्यातील शून्य ते वीस पटसंख्येच्या शाळांना लावणार कुल
राज्यातील ‘मिंधे’ सरकार दिल्लीचे वेठबिगार
अनु.जातीच्या तरुणाने मूर्तीला हात लावल्याने कुटुंबाला
उत्तर प्रदेशात सरकारी रुग्णालये गरिबांच्या उपचारात रस
सरना धर्म संहितेसाठी आदिवासी पुन्हा आंदोलन करणार
बालमृत्यू दरात थोडीशी घट आणि केंद्रातील आरएसएस सरकारने
मोहन भागवत यांचे खायचे आणि दाखवायचे दात वेगळे
खटला निकाली निघण्यास आणखी किती काळ लागणार?
‘आरएसएस’ पासून देश व संविधानाला धोका असल्याने मुख्यालय
आरएसएस मुख्यालयावरील मोर्चात देशभरातील भिक्खूंना सहभा
‘ब्राम्हणी’ आतंकवादाचा म्होरक्या मोहन भागवतांना ठरवले
कर्नाटक हिजाब वादावर युक्तिवाद पूर्ण
भाजपासमोर नतमस्तक झालो असतो तर इतके दिवस तुरुंगात राहाव
रूपयाच्या पुन्हा गटांगळ्या, भारतीय अर्थव्यवस्था डबघाईल
उद्या राष्ट्रीय पिछडा वर्ग मोर्चाचे पहिले राष्ट्रीय अध
टीआरपीसाठी वृत्तवाहिन्यांवर द्वेषयुक्त भाषेचा वापर
एसटी कर्मचार्‍यांचा पुळका आणणारे खोत, पडळकर, सदावर्ते आत
शिवाजी पार्कवर ठाकरेंचाच ‘आवाज’
COPYRIGHT

All content © Mulniwasi, unless otherwise noted or attributed.


ABOUT US

It is clear from that the lack of representation given to our collective voices over so many issues and not least the failure to uphold the Constitution - that we're facing a crisis not only of leadership, but within the entire system. We have started our “Mulnivasi Nayak“ on web page to expose the exploitation and injustice wherever occurring by the brahminical forces & awaken the downtrodden voiceless & helpless community.

Our Mission

Media is playing important role in democracy. To form an opinion is the primary work in any democracy. Brahmins and Banias have controlled the fourth pillar of the democracy, by which democracy is in danger. We have the mission to save the democracy & to make it well advanced in common masses.

© 2018 Real Voice Media. All Rights Resereved
 e - Newspaper